Henry Hatsworth in the Puzzling Adventure

Unikalne połączenie pełnowartościowej platformówki z grą logiczną robi użytek z obu ekraników kieszonsolki i wciąga na kilka godzin. Henry to pocieszny staruszek, który stara się odnaleźć elementy Garnituru Dżentelmena przemierzając bajecznie kolorowe krainy. Część platformowa czerpie z Mario pełnymi garściami, ale dodaje sporo od siebie – ataki dziadka można łączyć w kilka rodzajów kombosów, a po chwili treningu da się stosować połączenia juggli. Niegłupie to i sprawnie wykonane, bo Henry płynnie reaguje na komendy i choć o time-frame’ach nie ma mowy, to widać różnicę między osobą wprawną a początkującym.

Jakby tego było mało, po kilkunastu udanych pojedynkach z chodzącymi bądź latającymi blobami, Henryk potrafi zmienić się w zwinnego mecha! Rozwalający jest fakt, że robi to po wypiciu zwyczajowej angielskiej herbatki. Robot jest naturalnie dużo silniejszy, a jego późniejsze ataki polegają po prostu na wysłaniu pięści do przeciwników po jednej stronie ekranu, by całym sobą zająć się koleżkami wyłaniającymi się z drugiej flanki. Jednak twist rozgrywki dotyczy dolnego ekraniku, na którym lądują pokonani oponenci zaklęci w kwadratowych klockach.

Po wciśnięciu X akcja pauzuje i aktywuje się gra wzorowana na Bejeweled, w której należy ułożyć rząd lub kolumnę z co najmniej trzech identycznych elementów. Dodatkowo jedynie w ten sposób ostatecznie eliminuje się pokonane wcześniej potworki, a także zdobywa przedmioty. Co jeśli nie sprzątniemy klockowatego stwora? Wróci na górny ekran utrudniając przechodzenie elementów zręcznościowych. Później pojawiają się rozmaite bonusy, można zbierać przedmioty, a jeśli uda się pokonać kilka potworków jednocześnie, na dole pojawi się olbrzymi klocek do usunięcia. Prostota tego zagrania jest porównywalna z just-framem z bijatykach, ale jeśli się uda, porcja zdrowego śmiechu gwarantowana.

Zabawa wciąga niemiłosiernie, jednak po kilku etapach robi się nieco monotonna i sytuacji nie ratują nawet kolejne wersje kroczących blobów. Etapy stają się dłuższe, a dodatkowe umiejętności dziadka pojawiają się zdecydowania za rzadko. Między planszami można dokupić sobie różne pomocne przedmioty, ale zdecydowaną większość gry przeszedłem bez ich pomocy. Historię poprowadzono z jajem, metroseksualny Lance Banson to maestria designu i na pojedynki z nim zawsze czekałem. Henry Hatsworth to bardzo kolorowa i przejrzysta gra, a muzyczny motyw przewodni filmu „Frantic” rozwalił mnie na łopatki. Nie myślałem, że kiedyś usłyszę go w grze video. Godna polecenia. Po dwakroć.